Ceny rPET, rHDPE i rPP – notowania PC Post-Consumer

Pasek notowań na każdej stronie

Jednym z wyróżników serwisu PC Post-Consumer jest pasek z notowaniami recyklatów widoczny w nagłówku portalu. Prezentuje orientacyjne poziomy cen w euro za tonę dla kilku grup materiałowych: transparentnego rPET, naturalnego i białego rPP, przemiału HDPE, regranulatów rLDPE, a także wybranych tworzyw technicznych, takich jak PA6 z włóknem szklanym czy czarny ABS. Każda pozycja ma oznaczenie pochodzenia surowca – PCR, PIR lub mieszanka obu strumieni – co ułatwia porównywanie ofert. Obok cen pojawiają się wskaźniki kontekstowe, m.in. unijny cel udziału rPET do 2030 roku.

Comiesięczne analizy cenowe

Pasek to tylko sygnał. Pełniejszy obraz dają artykuły podsumowujące rynek, np. omówienie cen na koniec czerwca 2026 roku. Bazuje ono na ocenach rynkowych OPIS w formule DDP dla Europy Północno-Zachodniej i obejmuje płatki oraz granulat rPET, rHDPE w odmianach szarej, białej i naturalnej, rLDPE oraz czarny granulat rPP. Redakcja tłumaczy, dlaczego cen DDP nie należy wprost zestawiać z ofertami loco zakład, i zaznacza, że oceny agencji nie są danymi transakcyjnymi.

Dlaczego recyklat tanieje mimo regulacji

Analizy nie kończą się na tabeli. Serwis wyjaśnia, że popyt na recyklat jest w dużej mierze regulacyjny i wciąż potencjalny, bo obowiązkowe progi PPWR zaczynają się dopiero w 2030 roku. Jednocześnie na rynek trafia tanie tworzywo pierwotne z nadprodukcji petrochemicznej, co odbiera recyklatowi przewagę cenową. Ciekawym wątkiem jest różnica między czarnym a naturalnym rHDPE, którą autorzy przypisują jakości zbiórki i sortowania, a nie chemii materiału.

Ryzyka, których nie widać w cenniku

Portal zwraca uwagę na kondycję samych recyklerów: część instalacji pracuje poniżej progu rentowności, a moce przerobowe w Unii skurczyły się w ostatnich latach. Do tego dochodzi zakaz eksportu odpadów tworzyw poza OECD, który zwiększy ilość odpadu w Europie, ale niekoniecznie podaż wysokiej jakości recyklatu.

Wskazówki dla działów zakupów

1. Kontraktować wolumen, a nie cenę spot – w słabym rynku dostawcy chętniej gwarantują ilości.
2. Oceniać kondycję finansową dostawcy, bo najniższa oferta bywa sprzedażą poniżej kosztów.
3. Kwalifikować nowe materiały z wyprzedzeniem, ponieważ proces trwa miesiącami.
4. Nie ekstrapolować jednego miesiąca na cały rok, zwłaszcza w okresie letnich postojów zakładów.

Takie podejście pozwala traktować ceny jako element szerszej strategii zaopatrzenia, a nie pojedynczy wskaźnik do porównania ofert.